Formy Układy przestrzenne empor występujących w obiektach architektury sakralnej na terenie Polski, Czech i Węgier, przedstawić można w formie usystematyzowanych ideogramówA. Tomaszewski, Romańskie kościoły z emporami zachodnimi…, s. 316. Wysocicką świątynię zaliczyć można do grupy „kościołów z czworoboczną wieżą przed fasadą (bazyliki, jednonawowe i rotundy), mające emporę w piętrze wieży lub w zachodniej części nawy, a także emporę wieżowo-nawową.

Mimo znacznej różnorodności formalnej sklasyfikowanych układów empor, można z łatwością dostrzec, że wszystkie one zbudowane są z pięciu zaledwie rodzajów części elementarnych. Dwa niżej wymienione typy „cząstek elementarnych” są najczęstszymi składowymi empor: Kwadratowe przęsło trybuny w nawie, zwykle podsklepione krzyżowo, rzadziej wspierające się na belkowym stropie lub półkolebce. Przęsło takie, zwielokrotnione dwa, trzy, a nawet sześć razy, dało w rezultacie ogromną większość empor w nawach założeń jednoprzestrzennych podłużnych i centralnych, stało się także częścią składową niektórych empor w bazylikach. Powierzchnia piętra wieży, zwykle na rzucie kwadratu, otwartego arkadą lub arkadami do wnętrza kościoła i zazwyczaj podsklepionego.