Zaimki względne i nieokreślone Rodzaj męski, l.p. Rodzaj żeński l.p. Rodzaj nieosobowy l.p. Rodzaj żywotny l.mn. Rodzaj nieżywotny l.mn. który á í má jí já kilka àn ìn màn jìn jìn jakiś uàŋá ùŋú muàŋá jùŋú jùŋú
Zaimki pytające jé „co?”, è „kto?”, é „gdzie?”, s̀g „ile?”.
Przyimki Przyimki poprzedzają rzeczowniki (lub leksemy o podobnej funkcji): g̀ pə:l „w wiosce” / „do wioski”, ḱ jà:ná „przy nim”.
Czasowniki Czasowniki nie odmieniają się przez osoby ani rodzaje, ale niektóre (około jednej czwartej zaświadczonych czasowników) odmieniają się przez liczby: no kaw „człowiek je”, mùáŋ kw „ludzie jedzą”. Forma liczby mnogiej czasownika jest trudna do przewidzenia, ale często tworzy się ją przy pomocy przegłosu (zwykle przez zwiększenie wysokości samogłoski) i niekiedy przez dodanie przyrostka -i() lub - i zmianę intonacji. Czasownik przybiera jednak określoną formę, w zależności od dopełnienia bliższego. Przyłącza się do niego przyrostki osobowe, wskazujące zaimkowe dopełnienie bliższe; czasownik zwykle ulega także zmianom, kiedy niezaimkowe dopełnienie bliższe dodawane jest do jego formy przechodniej z samogłoską wygłosową o niskim tonie (tworzonej podobnie do formy „dośrodkowej”, opisanej niżej). Na przykład: à ná ká „on zrobi”; à ná kàrà ḿná „on zrobi coś”; à kú na:ra „on widzi mężczyznę”; à kúù:rùúŋ „on widzi was”.