Szczytowym osiągnięciem Apianusa okazała się wydana w 1540 roku Astronomicum Caesareum (dosłownie: Astronomia dla cesarza) licząca ponad 130 stron prawie formatu A3, z licznymi tablicami, ilustracjami oraz papierowymi przyrządami astronomicznymi. Dzięki tablicom i metodom opisanym w książce można było bez skomplikowanych pomiarów ustalać terminy zaćmień, położenie planet, ruchome święta kościelne, a także stawiać horoskopy. Przyrządy te przypominały wyglądem astrolabium, na którego tarczy (płaszczyźnie eklipsy, płaszczyzna strony) współśrodkowo i mimośrodowo znajdowało się do 7 ruchomych kół oznaczających znane ówcześnie planety (w tym Słońce i Księżyc). Zamiast obserwacji i obliczeń wystarczyło te koła odpowiednio ustawić aby ustalić położenie planet w okresie od 7000 lat p.n.e. do 7000 lat n.e. co dla osób niewprawnych było dużym ułatwieniem. Druga część książki jest znacznie trudniejsza i wymaga dobrej znajomości geometrii i matematyki. Z nowych rzeczy autor opisał w niej 5 komet, w tym kometę Halleya w roku 1531 i jako pierwszy stwierdził odsłoneczny kierunek ich warkocza co opublikował w swoim traktacie już w roku 1532 (podobny pogląd opublikował również Girolamo Fracastoro, jednak Apianus udokumentował go znacznie lepiej).