Druga wyprawa Jesienią 1803 roku Park otrzymał propozycję od rządu poprowadzenia wyprawy do Nigru. Będąc znudzonym monotonią życia w Peebles ofertę tę przyjął, wyprawa jednak została odwołana. W międzyczasie podróżnik uczył się arabskiego u rodowitego Marokańczyka, Sidi Ambaka Bubiego. W maju 1804 roku Park przeniósł się ponownie do Foulshiels, gdzie zaprzyjaźnił się z Walterem Scottem. We wrześniu Mungo został wezwany do Londynu, aby wyruszyć z kolejną wyprawą. Przed wyruszeniem Park uwierzył w teorię, że Niger łączy się z rzeką Kongo. Napisał: „Nadzieje powrotu przez Kongo nie są całkowicie zmyślone”. thumb|200px|Widok Kamalii w kraju Mandingo z Travels in the interior districts of Africa Wyprawa wyruszyła 31 stycznia 1805 roku z Portsmouth, kierował nią Mungo. Zastępcą został jego szwagier, Alexander Anderson. W Gorée dołączyło do wyprawy 35 osób prywatnych, dwóch żeglarzy oraz porucznik Martyn. Wyprawa dotarła do Nigru dopiero w połowie sierpnia, z grupy żyło jedynie 11 osób, reszta zmarła wskutek gorączki lub dyzenterii. Z Bamako do Segou podróżowano łodziami. Otrzymawszy zgodę od lokalnego wodza Sansandig na dalszą podróż w dół Nigru Park znalazł się w terenie, w którym jeszcze nigdy nie był (działo się to na południe już od Segou). 28 października w Sansandig zmarł Anderson.