Przy pomocy jednego z żołnierzy Park złączył dwie łodzie tworząc jedną o długości 13 i szerokości 2 metrów. 19 listopada ochrzczono szkuner mianem „Joliba” (oryginalna nazwa Nigru) i wyruszono dalej w dół rzeki. Załogę „Joliby” stanowił Park, Martyn, trzech europejskich żołnierzy (jeden był na skraju wyczerpania nerwowego), przewodnik i trzech niewolników. Przed wyruszeniem Mungo przekazał list przewodnikowi z plemienia Mandinka (nazywał się on Isaaco), który miał zostać dostarczony do Gambii, stamtąd do Anglii. W liście Park pisze: „Będę płynął na wschód z niezmiennym postanowieniem odkrycia zakończenia Nigru albo zginę w tej próbie. Wszyscy Europejczycy, którzy są ze mną powinni umrzeć i choć sam jestem na wpół żywy, nie ustanę. Jeżeli nie wypełnię celu mej podróży, zginę wreszcie w Nigrze.”
Śmierć Mungo napisał do swej żony, że nie ma zamiaru nigdzie stawać, aż dotrze do wybrzeża, które miał zamiar osiągnąć pod koniec stycznia 1806 roku. Była to ostatnia informacja od Parka. Żadne inne wiadomości nie dotarły do Gambii poza pogłoską o katastrofie wyprawy. Rząd brytyjski zlecił Isaaco, by ten podążył w dół Nigru i potwierdził los podróżnika. Isaaco odnalazł w Sansandig przewodnika, który prowadził Mungo.