Usterzenie ogonowe zainstalowano na końcu biegnących od skrzydeł czterech belek, przy czym statecznik poziomy znajdował się nad sterem kierunku. Belki ogonowe połączone były między sobą czterema pionowymi zastrzałami i wzmocnione stalowymi odciągami. Podwozie główne stanowiły dwa duże koła zamocowane do kadłuba i wzbogacone o dodatkowe długie płozy zabezpieczające przed kapotażem.
Historia Maszyna została oblatana w lipcu 1914 roku i wprowadzona do służby w Royal Flying Corps 5 lutego 1915 roku. Była to piąta maszyna z eksperymentalnej serii dwupłatowych samolotów myśliwskich Vickersa (Experimental Fighting Biplanes) budowanej od 1913 roku. Uważa się, że były to pierwsze samoloty projektowane specjalnie pod kątem uzbrojenia w karabin maszynowy. Głównym konstruktorem był A.R. Low. Konstrukcja i układ aerodynamiczny samolotu wywodził się ogólnie z budowanych na licencji przez Vickersa od 1912 roku samolotów Farmana. Inicjatorem prac była Admiralicja brytyjska, składając zamówienie 19 listopada 1912 roku. Poprzednie wersje rozwojowe maszyny to: Typ 18 „Destroyer”, oznaczony później EFB.1 — pierwszy samolot z pchającym śmigłem, napędzany silnikiem w układzie V8 Wolseley o mocy 80 KM i uzbrojony w karabin maszynowy Vickers 7,7 mm, zbudowany na początku 1913 roku.