Samolot uległ katastrofie podczas pierwszego startu w lutym 1913 roku. EFB.2 — drugi egzemplarz samolotu, z silnikiem rotacyjnym Gnôme o mocy 80 KM, oblatany 26 listopada 1913 roku. EFB.3 — trzecia zmodyfikowana maszyna, na której wprowadzono płaty o równej rozpiętości (wcześniej dolny miał mniejszą rozpiętość) i sterowanie za pomocą lotek zamiast zwichrowania skrzydeł. Z powodu trudności z prowadzeniem taśmy, karabin maszynowy Vickers zastąpiono następnie karabinem maszynowym Lewis zasilanym z magazynków. W marcu 1914 roku demonstrowany był na wystawie lotniczej Olimpia i nazwany przez prasę „gunbus”, EFB.4 — ostateczna wersja samolotu zamówiona przez Ministerstwo Wojny w serii informacyjnej sześciu maszyn. Po zaakceptowaniu projektu samolot został skierowany do produkcji seryjnej jako FB.5.
Użycie bojowe Oblatana w lipcu 1914 roku maszyna 5 lutego 1915 roku trafiła do służby w 5. Eskadrze Królewskiego Korpusu Powietrznego (RFC), a 11 Eskadra RFC stała się pierwszą eskadrą myśliwską w historii. Eskadra ta od 25 czerwca 1915 roku stacjonowała w Villers-Bretonneux we Francji.