Metr katolicki, metr powszechny (z grec. μέτρον – miara, καθολικός – powszechny, wł. metro cattolico) – wzorzec długości opracowany przez jednego z prekursorów systemu jednostek metrycznych, Tytusa Liwiusza Burattiniego, oparty na wahadle matematycznym Galileusza. Nazwa ta pojawiła się w traktacie Misura Universale (wł. miara powszechna) opublikowanym w Wilnie w 1675 roku.
Dla przyspieszenia normalnego 1 metr katolicki = 0,99362 metra.
Historia thumb|Strona tytułowa Misura Universale ze wstępem thumb|Ozdobna okładka traktatu Misura Universale thumb|Wzajemne zależności jednostek miar – według Boratyniego. Zasada przejścia od metra katolickiego do innych jednostek miar Odrębność jednostek miar stosowanych w przeszłości w poszczególnych krajach była traktowana jako świadectwo suwerenności i atrybut władzy monarchy. Długi czas tylko nieliczni zastanawiali się nad negatywnymi skutkami braku jednolitości między jednostkami miar i nad sensem wspólnej miary powszechnej. W 1875 r. przedstawiciele rządów siedemnastu państw podpisali w Paryżu traktat zwany Konwencją Metryczną, którego celem było wprowadzenie systemu metrycznego jako powszechnego i ogólnodostępnego.