Jednym z prekursorów systemu metrycznego był Tytus Liwiusz Burattini, współtwórca miary powszechnej – metra katolickiego, czyli powszechnego (od grec. καθολικός). Po osiedleniu się w Krakowie nawiązał kontakty z otoczeniem dworu Władysława IV i luminarzami ówczesnej myśli naukowej, w tym z Piotrem de Noyers, wszechstronnie wykształconym sekretarzem królowej i z księdzem Stanisławem Pudłowskim, rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesorem prawa Akademii Francuskiej wykształconym we Włoszech i znakomitym uczonym. Na tle prowadzonych wspólnie z Pudłowskim dysput naukowych zrodził się u Boratyniego pomysł miary powszechnej, opartej na wahadle matematycznym Galileusza. Pomysł ten czasowo zarzucił, poświęcając się realizacji różnych wynalazków i pomysłów naukowych. Do tematu miary powszechnej wrócił dopiero po trzydziestu latach.
System zaproponowany przez Boratyniego był oparty na podstawowym wzorcu czasu i na dwóch stałych fizycznych: stałej grawitacji i gęstości wody (stałej). Stanowić one miały podstawę do otrzymania kolejnych wzorców: długości i masy. Przyjęcie takiej zasady wynikało ze spostrzeżenia, że wszystkie dotychczas stosowane miary są zmienne w czasie i uzależnione od różnych czynników zewnętrznych.