Andrzej Babiński (ur. 5 stycznia 1938 w Białymstoku, zm. 14 maja 1984 w Poznaniu) – polski poeta, przyjaciel Edwarda Stachury, jeden z polskich poetów przeklętych.
Życiorys Urodził się w Białymstoku, w rodzinie Feliksa, inżyniera rolnika, i Leontyny z Pytlewskich, nauczycielki. Dzieciństwo, które przypadło na okres II wojny światowej spędził na wsi białostockiej. Jednakże jego poetycki życiorys związany jest nierozłącznie z Poznaniem. W 1955 zdał maturę w I Liceum Ogólnokształcącym im. Karola Marcinkowskiego. W latach 1957–1961 studiował filozofię na sekcji psychologicznej Wydziału Filozoficznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, zrezygnował prawie pod koniec pięcioletnich studiów magisterskich.
thumb|left|180px|Grób Babińskiego na cmentarzu Junikowskim (2014)
Pierwsze wiersze Babińskiego opatrzone są datą 1954. Bloki utworów publikował początkowo w prasie na łamach „Poezji”, „Radaru”, „Nurtu”, także w czasopismach studenckich. W latach 1972–1974 był współredaktorem poznańskiego „Nowego Dzwonka Porannego”.
Łączyła go przyjaźń z Edwardem Stachurą, Ryszardem Milczewskim-Bruno, Wincentym Różańskim.