Ten szereg wybitnych kompozytorów kończy Christoph Willibald Gluck, wykorzystujący cynk w swej operze Orfeusz i Eurydyka (1762). Cynku basowego (serpentu) używano w orkiestrach symfonicznych jeszcze w pierwszej połowie XIX w. jako nisko brzmiącego instrumentu w sekcji instrumentów dętych blaszanych.
Spośród polskich muzyków grających na cynku i piszących na ten instrument, sławę wybitnego wirtuoza zyskał Marcin Gremboszewski, działający w pierwszej połowie XVII w. w kapeli królewskiej oraz w Gdańsku, gdzie w Archiwum Państwowym przechowywane są rękopisy dwóch jego utworów na cynk: Aria voce sola per un cornetto (na cynk i b.c.) oraz Canzoneto (na cynk, fagot i b.c.).
W drugiej połowie XX w. nastąpił renesans tego instrumentu. Stał się znów nieodzowny, zwłaszcza w zespołach muzyki dawnej, które dążą do uzyskania autentycznego brzemienia wykonywanych utworów.
Rodzina cynków Jak wiele innych dawnych instrumentów dętych, cynki budowane były w różnych wielkościach i kształtach: sopranowy, biały, prosty; altowy, czarny, lekko wygięty półksiężycowato; tenorowy, czarny, wygięty w kształt litery S; basowy (serpent), czarny, wygięty cztery razy, uważany obok ofiklejdy za przodka tuby.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Aerofony ustnikowe Kategoria:Instrumenty dęte blaszane Kategoria:Instrumenty dawne