Wykorzystanie i repertuar Cynki były używane w Europie w od średniowiecza do połowy XIX w.; największy rozkwit osiągnęły w latach 1500-1650, w okresie renesansu i baroku. Cynk był wówczas bardzo lubianym i szeroko wykorzystywanym instrumentem, przede wszystkim dzięki jakości i barwie dźwięku oraz znacznej ruchliwości w pasażach i ornamentacji. Wykorzystywany był w muzyce świeckiej i religijnej jako solowy instrument wirtuozowski, ale też do dwojenia głosów wokalnych w chórze czy gry zespołowej. Szczególną pozycję zyskał w elitarnych zespołach, tworzonych przez dwa cynki i trzy puzony. W swoich utworach wykorzystywali cynki tak znaczący twórcy, jak np. Claudio Monteverdi, Giovanni Gabrieli, Francesco Cavalli, Girolamo Frescobaldi, Giovanni Battista Riccio, Dario Castello, Antonio Bertali, Pavel Josef Vejvanovský, Jan Křtitel Tolar, Michael Praetorius, Johann Hermann Schein, Samuel Scheidt, Sebastian Knüpfer, Johann Schelle, Johann Pachelbel, Giovanni Felice Sances, Johann Joseph Fux, Johann Heinrich Schmelzer, Heinrich Ignaz Franz von Biber, Andreas Hofer, Alessandro Stradella, Matthew Locke, John Adson, Heinrich Schütz i wielu innych kompozytorów, później też Jan Sebastian Bach i Georg Philipp Telemann.