Linia kolejowa W lipcu 1910 r. rozpoczęła się budowa trasy, a 1 października 1911 nastąpiło jej otwarcieSzlak turystyczny kolei szprotawskiej. Miała blisko 51 km długości i wiodła przez wsie położone na południe od Zielonej Góry: Jędrzychów, Ochlę, Jarognewice, Radwanów, Broniszów, Dębiczkę, Wichów, Chotków, Stypułów, Siecieborzyce, Witków, Kartowice. Czas przejazdu zależnie od składu i ewentualnych przestojów (przejazd dostosowywano do indywidualnych zamówień) wahał się w granicach od 2,5 do 3 godzin.
Infrastruktura w Zielonej Górze W granicach administracyjnych ówczesnej Zielonej Góry kolej posiadała trzy stacje (w tym jedną towarową), które były niezależne od kolei państwowej. W mieście wybudowano też 4 wiadukty. Trzy z nich zostały w późniejszym okresie rozebrane: na ul. Kożuchowskiej i ul. Nowej) w 2002 r. oraz w okolicy obecnej ul. Wiejskiej – pod koniec lat 60. XX w. W jego miejsce zbudowano nowy betonowy nad nowo wyznaczoną dwujezdniową aleją Wojska Polskiego. Zamontowano na nim stare tory z 1923 r. Ostatni wiadukt znajduje się w sztucznej dolinie pod ul. Łużycką (rozbudowany został w latach 70. XX w.). Linia kolei na obszarze miasta była po wojnie utrzymywana, służąc do transportu produktów z miejscowych fabryk w kierunku dworca PKP. Dobudowano do niej bocznicę przy ul.