Zaangażował się do teatru grając między innymi w sztukach Bohomolca: Staruszka młoda i Czary, księcia Czartoryskiego: Panna na wydaniu , Pysznoskąpski, Kawa.
Po śmierci żony, zaledwie kilkanaście miesięcy po ślubie, popadł w melancholię, stał się roztargniony, przestał dbać o zdrowie. Zaczął grać postacie dramatyczne: hrabiego Klarandona we łzawej komedii Eugenia Beaumarchais, czy tytułowego Bewerleia w tragedii Saurina.
W 1781 przeniósł się z Truskolaskimi do Lwowa, gdzie założyli teatr, w którym występował przez dwa sezony. Wrócił do teatru warszawskiego, wyjeżdżał na gościnne występy do Grodna (w czasie sejmu grodzieńskiego) i Dukli.
W 1794 wyjechał do Lwowa, gdzie zmarł 13 maja 1799.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Krakowskiej Kategoria:Konfederaci barscy Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polska szlachta Kategoria:Urodzeni w 1752 Kategoria:Zmarli w 1799