Kult władcy był kultem lokalnym. Początkowo inicjatywa rozpoczęcia kultu wychodziła ze strony polis. Uchwałę podejmowało zgromadzenie. Najstarsze świadectwo pisemne ustanowienia takiego kultu pochodzi z Skepsis (311 r. p.n.e.) dotyczy Antygona Jednookiego. Później (drugie pokolenie władców) inicjatywa wychodziła od diadochów, którzy ustanawiali kult swoich rodziców (inicjatywy Ptolemeusza Filadelfosa i Antiocha I). Wreszcie inicjatywy samych władców ustanawiające swój własny kult (Ptolemeusz Filadelfos ustanowił kult siebie i swojej siostry – Arsinoe). Przypadki ustanowienia kultu za życia władcy poza Egiptem były rzadkością. Sytuacja w Egipcie może korzeniami sięgać czasów faraońskich. Właśnie w Egipcie inicjatywa kultu władców wychodziła również od świątyń, i mogła wpisywać się w tradycję kultu faraonów, także greckie epitety władcy tłumaczono na egipski. Pergamońscy Attalidzi nigdy nie organizowali kultu swojej osoby.
Poezja a kult władców W kreowaniu kultu władcy dużą rolę odegrała poezja. Jednak była ona wyrazem osobistego talentu poety, dowolności słowa, konstrukcją sięgającą do konwencji.