Pomona – nimfa uważana w wierzeniach rzymskich za boginię sadów, ogrodów i owocówJ. Parandowski nazywa ją lapidarnie „boginią dojrzewających jabłek” (Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, , s. 220).. Jej miano wywodzi się wprost od łac. pōmŭm (owoc, drzewo owocowe)Tak wyjaśnia je również Pompejusz Festus w swym leksykonie De verborum significatione (144,12n)..

Przypisywano jej związki z różnymi bóstwami polnymi i leśnymi, m.in. z Sylwanem, Pikusem i WertumnusemJoël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Książnica, 1996, , s. 254-255. Niekiedy uważano za małżonkę mitycznego latyńskiego króla PikusaBogowie, demony, herosi. Leksykon. Kraków: Znak, 1996, , s. 319., którego miłość do niej miała uchronić od czarów Kirke pragnącej przemienić go w dzięciołaW wersji odnotowanej przez Serwiusza (Commentarius in Vergilii Aeneida VII,190). Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Ossolineum, 1997, , s. 299..

Według wersji przytoczonej przez Owidiusza w Metamorfozach (np. XIV, 623n), odrzuciła zaloty Sylena i Priapa, ostatecznie zostając małżonką Wertumnusa – bóstwa także związanego z urodzajem i przemianą pór rokuLucyna Stankiewicz: Ilustrowany słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Ossolineum, 2008, , s.