305..
Jej święto u Rzymian nosiło nazwę Pomonal, a kult miał własnego kapłanaBogowie, demony, herosi. Leksykon, dz. cyt., s. 319. z kategorii mniejszych flaminów (flamen Pomonalis), który sprawował go w świętym gaju, również zwanym Pomonal, położonym przy drodze z Rzymu do OstiiAleksander Krawczuk: Mitologia starożytnej Italii. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1984, , s. 200.Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, dz. cyt., s. 299..
W sztuce przedstawiana z rogiem obfitości bądź jako siedząca na koszu wypełnionym owocami i kwiatami, a w ręku trzymająca gałąź z jabłkami. Jej wyobrażenie z czasów rzymskich (tzw. Pomona z Uffizi) znajduje się we florenckiej Galerii UffiziLucyna Stankiewicz: Ilustrowany słownik mitologii…, dz. cyt., s. 305..
W sztuce późniejszych epok, od renesansu i baroku stała się częstym tematem w rzeźbie, zwłaszcza plenerowej (ogrodowej, parkowej), m.in. w Wersalu (np. posąg dłuta Étienne Le Hongre), Berlinie, Petersburgu. Akt Pomony w brązie, nawiązujący do form klasycznych, stworzył Aristide Maillol dla ogrodów w paryskich Tuileriach (1910).
Imię bogini nadano odkrytej w 1854 r. planetoidzie z pasa okrążającego Słońce.
Zobacz też
Pumo
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Bóstwa rolnicze w mitologii rzymskiej Kategoria:Bóstwa wegetacji Kategoria:Rzymskie boginie