W czasie I wojny światowej walczył na froncie galicyjskim, karpackim i besarabskim. W listopadzie 1916 został komendantem kursu minerów w Mautern. Do 1917 jego oddziałem macierzystym był nadal batalion saperów nr 11, a następnie batalion saperów nr 22. W 1917 otrzymał tytuł inżyniera.
W listopadzie 1918 przyjęty został w stopniu majora do Wojska Polskiego i przydzielono go do Dowództwa „Wschód” na stanowisko zastępcy szefa sztabu i szefa inżynierii. Podczas wojny polsko-ukraińskiej, 15 stycznia 1919 został szefem sztabu Armii „Wschód” i brał udział w obronie oblężonego Lwowa.19 marca 1919 wyznaczony został na stanowisko kwatermistrza Frontu Galicyjskiego. W czasie wojny polsko bolszewickiej, 1 września 1919 został szefem sztabu DOE Małopolska, a w następnym roku, 20 marca wyznaczono go na szefa sztabu 12 Dywizji Piechoty. Od 20 lipca do 20 sierpnia 1920 pełnił obowiązki szefa sztabu 2 Armii, a następnie szefa sztabu Okręgu Generalnego „Lwów” we Lwowie. 25 września 1921 mianowany został I oficerem sztabu w Inspektoracie Armii Nr 5. 8 czerwca 1922 jako oficer Sztabu Generalnego wcielony został do oddziału macierzystego – 5 pułku saperów w KrakowieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 08.06.1922 r..