"towarzysz podróży", "towarzysz niedoli", "towarzysz zabaw", "towarzysz partyjny".

Towarzysze przytomni i sowici W zależności od sposobu wypełniania obowiązków wojskowych, towarzysze dzielili się na przytomnych, czyli deklarujących wolę pełnienia czynnej służby, oraz na sowitych, wystawiających w swoim zastępstwie szeregowego (pocztowego). Zatem towarzysz przytomny pełnił służbę wojskową osobiście, a towarzysz sowity nie pełnił jej osobiście, a jedynie poprzez swojego zastępcę. W czasach saskich przyjęło się, że nawet towarzysze przytomni nie byli zobowiązani do stałego przebywania w miejscu stacjonowania chorągwi, a jedynie musieli zjawiać się tam po otrzymaniu wyraźnego rozkazu od hetmana lub bezpośredniego przełożonego, a także gdy przypadała na nich kolejność odbycia rezydencji przy chorągwi oraz w razie wypełniania funkcji deputackiej. 21 października 1763 hetman wielki koronny Jan Klemens Branicki wydał uniwersał, w którym ograniczył swobodę oddalania się towarzystwa od chorągwi. Warunkiem był urlop udzielony przez regimentarza i wystawienie w zastępstwie „sowitego” pocztu. W trakcie urlopu towarzysz nie mógł podejmować „służby nadwornej”. Wybór towarzysza na posła automatycznie urlopował go ze służby.