W wojsku litewskim towarzyszy do nieprzebywania na stałe przy chorągwiach usankcjonował Regulamen przez uniwersał... hetmana Michała Kazimierza Radziwiłła. Musieli oni jednak stawiać się w chorągwi na miesiąc w celu odbycia rezydencji, gdy przypadła na nich kolejność. W praktyce oznaczało konieczność odbycia czynnej służby raz w roku, a w zwykłych znakach petyhorskich co 9 miesięcy.
W drugiej połowie XVIII wieku zdarzały się często przypadki, że towarzysz sowity rzadko, a nawet w ogóle do wojska nie przyjeżdżał. Ten system przetrwał do końca istnienia I Rzeczypospolitej.
Zobacz też Zaciąg towarzyski
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Radosław Sikora: Wojskowość polska w dobie wojny polsko-szwedzkiej 1626-1629. Kryzys mocarstwa. Poznań: Sorus, 2005 . Janusz Sikorski (red.): Polskie tradycje wojskowe. T.1. Warszawa: MON, 1990 . Marek Plewczyński: Żołnierz jazdy obrony potocznej za panowania Zygmunta Augusta. PWN, Warszawa 1985 .
Krystyna Bockenheim: Dworek, kontusz, karabela. Wrocław: Wyd. Dolnoślaskie, 2002. . Lew Kaltenbergh: Kopczyk zacny chwały żołnierskiej w dawnej legendzie, dokumencie, porzekadle, opowieści, przekazie, gadce i pamiętniku. Warszawa: MON, 1966.
Kategoria:Wojsko I Rzeczypospolitej