W 1920 po raz pierwszy zespół zwyciężył w American League (z bilansem 98–56) i awansował do World Series, w których pokonał Brooklyn Dodgers w siedmiu meczach (grano wówczas do pięciu wygranych meczów).
W 1932 roku Indians przenieśli się na nowy stadion Cleveland Municipal Stadium, a pierwszy mecz przeciwko Philadelphia Athletics obejrzało 80 tysięcy widzów. W latach 1934–1946 ze względu na wysokie koszty utrzymania obiektu, zespół zmuszony był rozgrywać na nim spotkania w niedziele i święta; w dni powszednie mecze odbywały się na League Park. W sezonie 1948 Indians po raz drugi w historii klubu (z bilansem 97–58) zwyciężyli w American League i po raz drugi zdobyli mistrzowski tytuł po pokonaniu w World Series Boston Braves 4–2.
W 1954 zespół zwyciężył w sezonie zasadniczym w 111 meczach (na 154 rozegranych) i po raz trzeci wygrał American League, jednak w World Series uległ New York Giants w czterech meczach. W 1969 po dołączeniu do MLB czterech nowych zespołów, obie ligi podzielono na dwie dywizje East Division i West Division;