Zachowane w całości dwie części Symfonii h-moll stanowią integralną całość. W takim kształcie Symfonia h-moll jest zwykle wykonywana na koncertach. Ponieważ symfonia odbiegała budową od klasycznej czteroczęściowej budowy, snuto domysły na ten temat. Najbardziej rozpowszechnionymi były te, które głosiły, iż to śmierć uniemożliwiła kompozytorowi ukończenie dzieła, co nie jest zgodne z prawdą, gdyż Schubert żył jeszcze sześć lat i nadal dużo komponował. Twierdzono również, że Schubert najprawdopodobniej uznał, że koncepcja dzieła jest zamknięta i nie wymaga dalszych części, co również jest niezgodne z prawdą gdyż zaczął komponować Scherzo. Symfonia oraz jej dalsze losy są owiane tajemnicą z którymi związanych jest wiele pytań, m.in.: 1. Dlaczego Schubert nie ukończył trzeciej części, którą prawie ukończył w wersji fortepianowej? 2. Czy Schubert skomponował finał, a jeśli tak to co się z nim stało? 3. Czy Schubert rzeczywiście mógł zaprezentować w połowie ukończoną symfonię Styryjskiemu Towarzystwu Muzycznemu? 4. Dlaczego Hüttenbrenner schował partyturę na ponad 40 lat?
Pozostałe części III Scherzo IV Allegro molto moderato (Entr’act Nr 1 h-moll z Rosamundy)