Typowa chłopska biedka pozbawiona była kozła i resorowania, a jej skrzynkowa konstrukcja umożliwiała sporą ładowność. Dla uboższej ludności stanowiła też łatwy i tani środek komunikacyjny do poruszania się w najbliższej okolicySłownik terminologiczny sztuk pięknych (red. Krystyna Kubalska-Sulkiewicz). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 44.. W literaturze polskiej tamtego okresu (m.in. Józef I. Kraszewski, Klemens Junosza, Bolesław Prus) często występuje jako pojazd używany przez żydowskich handlarzy, faktorów, przekupniów. Okazalsze i elegantsze biedki, często resorowane, kryte i w zaprzęgu dwukonnym, służyły do podróżowania miejscowym urzędnikom, medykom i mniej zamożnym obywatelom ziemskim. Świadectwo tego daje opis w jednej z nowel Bolesława Prusa„(…) ujrzała powozik na kształt biedki, ale bardzo ładnie zbudowany i skórzanym daszkiem okryty. Biedkę tę, na resorach, ciągnął piękny koń gniady;