ostatnia rubież ROZ przechodziła w stały ogień zaporowy (we współczesnej taktyce artylerii nie stosuje się). stały ogień zaporowy – ogień linearny tworzący zaporę ogniową o zwiększonym natężeniu ognia w ciągu określonego czasu, prowadzony przez artylerię do zawczasu wybranych i obserwowanych bądź nie obserwowanych odcinków.

Ze względu na sposób strzelania rozróżnia się: ogień w miejscu – prowadzi się głównie w obronie; wozy bojowe znajdują się na stanowiskach ogniowych i wykorzystują dane do strzelania przygotowane podczas organizacji systemu ognia; ogień podczas przystanku – prowadzi się z wozu bojowego wykonując jedno zadanie ogniowe z jednego przystanku; Jest to zazwyczaj ogień celny, jednak hamujący tempo natarcia; ogień podczas krótkich przystanków – prowadzi się w ruchu przy czym w samym momencie strzału wóz bojowy zatrzymuje się, a po jego oddaniu natychmiast rusza naprzód; jest to ogień celny i skuteczny, połączony optymalnie z manewrem; ogień w ruchu – prowadzi się z broni pokładowej bez zatrzymywania wozu bojowego.

Kierowanie ogniem