stanowi zasadniczy sposób strzelania stosowany przy zwalczaniu pojedynczych i grupowych celów powietrznych. ogień wzbraniający – polega na uniemożliwieniu przeciwnikowi wykonania manewru i prowadzenia ognia. Jego celem jest obniżenie tempa działań i stworzenie warunków do działania wspieranych pododdziałów walczących. Na skuteczność wzbraniania wpływa wykorzystanie dogodnych rubieży terenowych, w tym głównie właściwości kanalizujących ruch przeciwnika. Połączenie ognia środków wsparcia z zaporami inżynieryjnymi może doprowadzić do całkowitego zablokowania ruchu przeciwnika na wybranych kierunkach. ogień zaporowy – w artylerii stosowany we wszystkich rodzajach walki ogień zawczasu przygotowany i otwierany jednocześnie ze wszystkich wyznaczonych środków ogniowych, prowadzony z dużym natężeniem w określonym czasie do uprzednio wyznaczonych rubieży; ruchomy ogień zaporowy – polegał na tworzeniu zapór ogniowych o maksymalnym natężeniu ognia, wykonywany na zawczasu wybrane i obserwowane rubieże odległych od siebie o kilkaset metrów; ogień do poszczególnych rubieży prowadzi się tak długo, dopóki główna masa wojsk nieprzyjaciela nie wyjdzie ze strefy ostrzału, potem przenosi się go na następną rubież;