Księstwo legnickie (, ) – dawne księstwo śląskie ze stolicą w Legnicy, powstałe w okresie rozbicia dzielnicowego w Polsce, zlokalizowane w południowo-zachodniej Polsce, istniejące w latach 1248–1675. Przez cały okres swego istnienia znajdowało się we władaniu książąt z dynastii Piastów.
Księstwo w różnych okresach znajdowało się w zachodniej i środkowej części Dolnego Śląska, wraz ze swą częścią wołowską obejmowało znaczną część terytorium plemienia Trzebowian, którego zresztą Legnica była naczelnym grodem.
Historia 1248-1459 mały|220px|Założyciel państwa, Bolesław II podczas jednego ze słynnych objazdów ziem Księstwa
Księstwo zostało wydzielone z księstwa wrocławskiego i jego pierwszym władcą był Bolesław II Rogatka, najstarszy syn Henryka II Pobożnego, który zginął w 1241 roku w bitwie pod Legnicą. Początkowo w skład księstwa wchodził Głogów, jednak po pewnym czasie został wydzielony dla Konrada I głogowskiego.
Po tym jak rozgromił swoich wrogów w Bitwie pod Stolcem stał się on najpotężniejszym księciem w pd-zachodniej Polsce. Po tajemniczej śmierci wrocławskiego księcia Henryka IV Prawego, większość Dolnego Śląska po zbrojnym zaborze ziem wrocławskich znalazła się pod rządami książąt legnickich.