Większość natomiast stanowi niewielkie noty informujące dokładniej o dwóch lub trzech dziełach szczególnie charakterystycznych, o pozostałych zaś jest jedynie ogólna wzmianka bez podawania tytułu i miejsca znajdowania się pracy.
W wydaniu drugim Vasariego interesowały wszystkie dane o artyście, które mogły wyjaśnić związek jego sztuki z jego osobowością. Jest to geneza portretu charakterologicznego. Vasari przyjął zasadę, że biografia nie jest pełną historią życia człowieka, ale wyborem najbardziej charakterystycznych momentów.
Występuje tu też już rozbudowany katalog dzieł. Vasari rozbudował liczbę i rozmiar biografii wielkich twórców i powiązał życiorysy mniej znaczących artystów w wieloosobowe grupy.
Opisy Vasari zastosował trzy grupy opisów pełniących funkcję informowania o dziele sztuki: opis bezpośredni (z autopsji) opis pośredni (na podstawie kopii i reprodukcji graficznych) opisy literackie
W pierwszej edycji książki ograniczał się do wzmiankowania opisu dzieła. W drugiej zaś rozbudował informację o danym dziele o takie elementy, jak: autor, miejsce, miejsce znajdowania się dzieła, data powstania, opis z elementami analizy dzieła. Opis zawierał najogólniejszą charakterystykę: temat, stosowność użytych środków wyrazu, elementy jego oceny.