Większość opisów była jednak fragmentaryczna.

W drugim wydaniu wzrasta nie tylko liczba, ale też jakość opisów. Vasari żywił upodobanie do opisów rzeczy szczególnych, niezwykłych, które adresował bardziej do wyobraźni, niż pamięci.

Cykliczny model rozwoju sztuki Celem cyklicznego modelu rozwoju sztuki było przedstawienie i filozoficzna interpretacja dziejów sztuki włoskiej (od Cimabuego do Michała Anioła). Aspekt kontynuacji Vasari zaznaczył przez ukazanie wzajemnych związków pomiędzy uczniem a mistrzem. Najbardziej typowo zależność ta przedstawiona jest na początku dzieła: Cimabue a Giotto.

Vasariańska koncepcja cyklicznego rozwoju sztuki wynikła z obserwacji i przyjęcia założenia, że w sztuce można przyjąć pewien powtarzający się wzór jej rozwoju. Vasari zaobserwował jak następował rozwój sztuki w antyku i następnie przeniósł te obserwacje na sztukę renesansu. W swojej koncepcji dziejów sztuki nawiązywał do koncepcji starożytnych Greków, którzy widzieli jej rozwój w perspektywie cyklów rozwojowych.