Tokio jest domem dla ludzi ze 184 różnych krajów lub regionów, a ich liczba wyniosła 551 683 w 2019 roku.
Historia Shinjuku rozwinęło się wokół dworca kolei państwowych i towarzyszących mu trzech dworców kolei dojazdowych: Keiō, Odakyū i Seibu (nieco dalej na północy). Ewolucja Shinjuku jest przykładem radykalnego przekształcenia struktury wiejskiej w metropolitarną, dokonanego w niecałe sto lat przy współudziale miasta i kapitału prywatnego.
Naitō, właściciel ziemski (daimyō), stworzył w 1698 r. pocztową stację odpoczynkową na drodze Kōshū-kaidō. Miejsce to zostało nazwane Naitō Shinjuku, czyli „nowa stacja Naitō”. Miejsce było szczególne, ponieważ rozwidlały się tutaj: droga Ōme-kaidō prowadząca z Edo w kierunku Ōme (jej śladem biegnie też dzisiejsza Shinjuku-dōri) oraz droga Kōshū-kaidō biegnąca w kierunku miasta Hachiōji.
Jeszcze w latach 80. XIX w. Shinjuku było wsią, rozwiniętą łańcuchowo wzdłuż obu dróg. W końcu lat 20. XX w. mapy topograficzne pokazują już wykształcone wokół stacji kwartały zwartej zabudowy, otoczone obszarem zabudowy rozluźnionej.
W 1885 r. obie drogi przecięła kolejowa linia obwodowa Yamanote prywatnej kolei Nippon Tetsudō, a w latach 1889–1894 powstała poprzeczna linia prywatnej Kōbu Tetsudō.