W 1952 r. został otwarty w Shinjuku dworzec kolei Seibu, co przedłużyło linię uprzednio kończącą się w Takadanobaba (otwartą jeszcze w 1927). W 1961 doprowadzono pierwszą linię metra – Marunouchi. W 1945 r. linia Keiō została skrócona do nowego dworca położonego równolegle do dworca Odakyū, a w 1963 r. przełożona do tunelu. Oba dworce nadbudowano domami towarowymi. W 1978 r. powstała, równolegle do pierwszej, linia Keiō-Shinsen, połączona z linią metra Toei-Shinjuku.
Mimo że po wschodniej stronie dworca Shinjuku pierwsze przebicie ulicy na kierunku N-S datuje się na lata 30. (Meiji-dōri), i mimo że już wtedy powstawały okazałe gmachy (np. dom towarowy Isetan przy skrzyżowaniu Shinjuku 3-chōme), sieć uliczna i układ kwartałów w tym rejonie jest produktem restrukturyzacji dokonanej głównie w latach 50. i 60. XX wieku.
Tereny na zachód od kolei określano jako Yodobashi-chōNa podstawie map zamieszczonych w: Keisuke Imao (今尾恵介), Chikeizu-de tadoru tetsudō-shi (地形図でたどる鉄道史 ), s. Can Books, JTB, Tōkyō, 2000. Na miejscu zajmowanym dzisiaj przez wieżowce Nishi-Shinjuku znajdowała się w latach 1898–1965 oczyszczalnia ścieków. Budowa wieżowców rozpoczęła się w latach 70. XX wieku. Ukoronowaniem procesu budowy dzielnicy biurowej stało się otwarcie w 1991 r.