Jego uczniami byli m.in. Antoni Kątski i Maria Szymanowska.
Kompozycje 7 koncertów fort.: Es-dur, wyk. 1799, wyd. 1815, As-dur, Es-dur, Es-dur, C-dur (L'incendie par I'orage), 1817, c-moll, wyk. 1822, wyd. 1835, C-dur 1823 2 divertimenta na fort., fl. i instr. smyczkowe; Kwintet fortepianowy; Rondo na fort. i instr. smyczk. fort.: Wariacje na temat ros. pieśni (duet fort.); 4 sonaty (3 dedyk. Clementiemu, 1802); A-dur, Es-dur, c-moll oraz H-dur 1814; Grande Valse, 2 Airs en rondeau, Fantaisie sur le motif de la polonaise "Ah, quel domomage", Rondeau ecossais, Polonaise en forme de rondeau, 2 Airs anglais varies, "Vive Henri IV" varie; 20 nokturnów (tylko 12 nadał tę nazwę sam F.), z tego 18 wyd. w latach 1814-1835: Es-dur, c-moll, As-dur, A-dur,B-dur, F-dur, C-dur, A-dur, Es-dur, e-moll, Es-dur, G-dur, d-moll C-dur, F-dur, E-dur, E-dur "le midi".
Charakterystyka twórczości Wśród wirtuozów fort. pierwszych dziesiątków lat XIX w. Field stanowi zjawisko odrębne. Jego gra charakteryzowała się czystością, płynnością oraz kulturą uderzenia. Nawet w późnym wieku przestrzegał surowej dyscypliny ćwiczeń, dążył do utrzymania nieruchomej pozycji ręki. Wolał fortepiany stołowe niż skrzydłowe.