Od 1913, po zdaniu egzaminu w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, rozpoczął praktykę architektoniczną w Warszawie.
W 1915 był jednym z organizatorów Politechniki Warszawskiej (PW) i członkiem Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. Z dniem 1 października 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a 9 maja 1934 profesorem zwyczajnym. Od 1935 profesor Politechniki Warszawskiej na Wydziale Architektury, w latach 1937–1938 dziekan tego wydziału. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Związek Akademików Gdańskich Wisła.
Był członkiem Rady SARP. W marcu 1937 Zarząd Główny SARP wydał oświadczenie w sprawie antysemickich zajść na wyższych uczelniach, w tym zwłaszcza na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, w którym wskazywał na bierność władz wydziału wobec ataków fizycznych na studentów żydowskich. 5 kwietnia 1937 zrzekł się uczestnictwa w Radzie i w stowarzyszeniu w proteście przeciwko temu oświadczeniu Zarządu. Wycofał swoją rezygnację po tym jak nadzwyczajny walny zjazd delegatów SARP odwołał Zarząd Główny i powołał nowe władze.