Mieszańce mają cechy pośrednie w stosunku do taksonów rodzicielskich i pierwsze dwa występują często w obszarze, gdzie ich zasięgi się nakładają.

Nazewnictwo Naukowa nazwa rodzajowa utworzona została przez Josepha de Tourneforta poprzez przeniesienie dawnej greckiej nazwy ἐρείκη ereike stosowanej najprawdopodobniej w odniesieniu do wrzośca drzewiastego Erica arborea przez Ajschylosa i Pliniusza Starszego. Nazwa ta pochodziła prawdopodobnie od słowa ereiko = „łamię, kruszę” w nawiązaniu do kruchych gałęzi tego gatunku. Przed wprowadzeniem nomenklatury binominalnej gatunków wrzosiec bagienny opisywany był przez Kluzjusza jako Erica decima tertia, a przez Jacques’a Daléchamps’a jako Erica nona, u Adriaana van Royena jako Erica foliis subulatis. Nazwa gatunkowa tetralix nadana została gatunkowi przez Karola Linneusza w Species Plantarum w 1753 (w nawiązaniu do czterech liści w okółku). Wykorzystał on przy tym starożytną nazwę grecką stosowaną w odniesieniu do jakiejś rośliny pnącej (gr. tetra = „cztery”, heliks = „owijający się, pnący”).