Karol Linneusz zaliczył wrzośce wraz z wrzosem do jednego rodzaju Erica, który w Polsce nazywano wrzosem. Przez Krzysztofa Kluka wrzosiec bagienny zwany jest w efekcie „wrzosem błotnym” (wrzos został przeniesiony do osobnego rodzaju przez Johna Hulla w 1808, a konsekwencją utożsamiania tych roślin pod jedną nazwą jest nazwa zwyczajowa rodziny Ericaceae – wrzosowate). W 1871 Jakub Waga nazwał E. tetralix „wrzosieniem”. W XX wieku ustaliła się nazwa wrzosiec wobec rodzaju Erica, natomiast gatunek określano początkowo dość różnie: „bagnowym”, „błotnym” i „bagiennym”. Ostatnia nazwa była najszerzej stosowana i została przyjęta jako obowiązująca.
Biologia Rozwój Wrzosiec bagienny jest nanofanerofitem lub drewniejącym chamefitem o pąkach nagich – pozbawionych łusek okrywających.
Na siedliskach niezaburzonych, ze zwartą pokrywą roślinności, rośliny tego gatunku rozmnażają się głównie wegetatywnie rozrastając się za pomocą korzeniących się, płożących pędów. Za pomocą nasion rozprzestrzeniają się w przypadku wystąpienia zaburzeń w siedlisku – kiełkują one w miejscach ze zniszczoną lub zdartą pokrywą roślinną i w naturze siewki obserwowane są bardzo rzadko. Nasiona wysypujące się z torebek zwykle rozsiewają się w niewielkiej odległości od rośliny macierzystej.