Następnie pracował w administracji państwowej, pozostając we wdzięcznej pamięci mieszkańców Tyrawy Wołoskiej. W latach 1978–86, w Sanoku, gdzie w tym czasie mieszkał, prowadził jedną z pierwszych w PRL-u prywatną „Galerię sztuki” (od 1978 do 1986 w kamienicy przy ówczesnym Placu Rewolucji Październikowej 11; później Rynek). Następnie wraz z żoną Grażyną był gospodarzem domu wycieczkowego PTTK w Dukli. W roku 1988 pokonał chorobę nowotworową krtani i rozpoczął pracę jako nauczyciel plastyki w Szkole Podstawowej w Orelcu. Był twórcą autorskiego programu „wychowanie przez sztukę - wychowanie przez plastykę". Od 1992 wraz z żoną Grażyną Kaznowską–Chrapko prowadził gospodarstwo agroturystyczne (pensjonat) „Dom Twórczy LeGraż” w Bóbrce (nazwa od imion Leon i Grażyna). Uczył swoich gości malarstwa. Wraz z żoną skupiał wokół siebie ludzi, których wprowadzili w atmosferę Bieszczadów. Cieszył się szczególną estymą w środowisku twórców związanych z Bieszczadami.