Badania Wstępne badania w 1983 były prowadzone przez Institute of Nautical Archaeology. Dalsze prace prowadzone w latach 1984–1994 odbyły się pod patronatem Bodrum Museum of Underwater Archaeology oraz Turcji. Pod kierownictwem George’a Bassa w latach 1984–1985 i Camela Pulaka w okresie od 1986–1994 archeolodzy wykonali 22 413 nurkowań, co daje 6613 godzin spędzonych pod wodą. Aby uniknąć choroby dekompresyjnej, nurkowie mogli jednorazowo spędzać przy wraku tylko 20 minut. Przy projekcie pracowali płetwonurkowie i archeolodzy z wielu krajów świata. Celem było wydobycie fragmentów statku, a przede wszystkim ładunku. Stanowisko to zostało całkowicie wyeksplorowane.
Istotną częścią badań wraku było odkrycie jego struktury. Po zlokalizowaniu wraku przystąpiono do sprecyzowania najbardziej prawdopodobnego obszaru zasięgu tak, by nie przeoczyć ważnych elementów kadłuba. Następnie ostrożnie oczyszczono teren z zalegającego tam piachu, co jak opisywał C. Pulak w 1985 roku, zostało im wynagrodzone odsłonięciem kadłuba wraku. Podczas prac przy wraku Uluburun wypracowano wiele metod, które potem stały się bardzo popularne przy badaniach wraków morskich, szczególnie tych zalegających na dużych głębokościach. Przy eksploracji używano różnego typu narzędzi (młotki, przecinaki itp.).