Wkrótce królowa ponownie popadła w depresję i znów zaczęła podróżować w celach leczniczych do Baden-Baden. W tym czasie ludność Prus cieszyła się ze zwycięstwa pod Sadową. Kiedy naród się cieszył, Augusta opłakiwała poległych i rannych. Pogorszyły się również jej relację z synową, która zaczęła popierać politykę Bismarcka. Pobożna królowa uznała Wiktorię za osobę „niereligijną” i okazywała jej niechęć przy każdej okazji. Darzyła jednak wielką miłością swojego wnuka Wilhelma.

Augusta, która sprzeciwiała się militarystycznej polityce Bismarcka, założyła w 1864 r. Narodowe Stowarzyszenie Kobiet, które zajmowało się rannymi i chorymi żołnierzami. Ufundowała również wiele szpitali, które istnieją po dziś dzień.

Cesarzowa Niemiec Cztery lata po zakończeniu wojny z Austrią, w 1870 r., rozpoczęła się wojna francusko-pruska. W jej wyniku 18 stycznia 1871 r. Wilhelm i Augusta zostali ukoronowani na cesarza i cesarzową Niemiec. Dla Augusty była to osobista porażka. Chciała przecież zjednoczenia Niemiec przez Prusy, ale na zasadzie „moralnego podboju”, a nie poprzez rozlew krwi. W 1872 r. ufundowała w Poczdamie szkołę dla córek poległych w wojnie z Francją.