w dużej mierze cechował je zbytni monumentalizm i duże gabaryty. Wiele dawniejszych obiektów ówcześnie nadbudowano, dodając im nawet po kilka pięter. W 1911 rozpisano konkurs architektoniczny na koncept kaplicy Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności pod nr. 112/114; w realizacji zwycięskiego projektu Zdzisława Mączeńskiego przeszkodził wybuch I wojny światowej.
Okres międzywojenny Do 1939 przy ulicy kwitł handel odzieżą i konfekcją, działały również liczne były kawiarnie i restauracje, takie jak „Obywatelska” czy „Marysieńka”, oraz hotele (Grand Hotel Garni, hotel Litewski i hotel Hiszpański).
W okresie 1919–1920 kinematograf „Aquarium” przebudowano na kino o nazwie „Palladium”; scenę zastąpił ekran ujęty architektoniczną oprawą. Tuż przed wybuchem II wojny światowej kino zmieniło nazwę na „Bałtyk”; miało to tworzyć grę skojarzeń z nazwą innego otwartego w tym czasie kina – „Atlantic”.
W latach 1920–1921, w związku z rozpoczynającymi się pracami nad przebudową warszawskiego węzła kolejowego od strony ul. Chmielnej wzniesiono drewniany budynek tymczasowego Dworca Głównego. Miał on przejąć funkcje Dworca Wiedeńskiego po jego przewidywanej rozbiórce. Budynek zaprojektowali Tadeusz Zieliński i Maksymilian Bystydzieński.