Równocześnie odbył wyższy kurs gry na fortepianie pod kierunkiem Karla Prohazki w Wiener Akademie für Musik, a także korzystał ze wskazówek Maurycego Aronsona oraz Paula de Conne'a w Wiedniu i Heinricha Janochy w Brnie. W 1911 przerwał studia politechniczne i do 1915 mieszkał w Wiedniu, gdzie był pod opieką pedagogiczną Marie Prentner. W 1915 powrócił do Warszawy. Działalność koncertową rozpoczął 2 lutego 1916 w Filharmonii Warszawskiej.

Prowadził też działalność pedagogiczną. We wrześniu 1916 został profesorem niższego i średniego kursu fortepianu, by z czasem przejąć kurs wyższy w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Od 1931 był rektorem Akademii Muzycznej w Warszawie, wykładał także w Krakowie i Lwowie.

Był jednym z inicjatorów Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1927 roku. Od początku był członkiem jury konkursu w latach 1927, 1932, 1937, a na konkursach w 1949, 1955, 1960 i 1965 jego przewodniczącym.