W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie, uczestniczył w konspiracyjnych koncertach i udzielał lekcji. Po upadku powstania warszawskiego przeniósł się do Krakowa, gdzie w 1945 zorganizował Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną. Tam do 1955 uczył gry na fortepianie, i pełnił funkcję pierwszego rektora (1946–1952). Równocześnie prowadził klasę fortepianu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W 1955 zamieszkał w Warszawie, w 1961 przeszedł na emeryturę.

Jego uczniowie to laureaci międzynarodowych konkursów, wirtuozi oraz wybitni pedagodzy, do których należeli m.in.: Ryszard Bakst, Jan Bereżyński, Felicja Blumental, Halina Czerny-Stefańska, Jan Ekier, Róża Etkin-Moszkowska, Fu Cong, Lidia Grychtołówna, Adam Harasiewicz, Roman Jasiński, Aleksander Kagan, Halina Kalmanowicz, Wacław Kisielewski, Elza Kolodin, Bolesław Kon, Waldemar Maciszewski, Alfred Müller, Sergiusz Nadgryzowski, Hiroko Nakamura, Włodzimierz Obidowicz, Ewa Osińska, Teresa Rutkowska, Regina Smendzianka, Marta Sosińska-Janczewska i Tatiana Woytaszewska.

Angażował się również społecznie. W latach 1934–1939 oraz 1945–1948 pełnił funkcję prezesa polskiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, w latach 1959–1966 był prezesem Towarzystwa im.