Ludwik I (ur. 5 lipca 1773 w Piacenzy, zm. 27 maja 1803 we Florencji) – pierwszy z dwóch królów Etrurii.
Był synem Ferdynanda I Burbona, księcia Parmy, i Marii Amalii Habsburg, arcyksiężniczki austriackiej (córki Marii Teresy Habsburg i Franciszka I Lotaryńskiego, cesarza rzymskiego. Jego starszą siostrą była Karolina, księżna Saksonii, a młodszą – Maria Antonina, zakonnica.
Król Etrurii Ludwik zawsze był delikatnego zdrowia, a od dziecka cierpiał prawdopodobnie na epilepsję (od momentu, kiedy jako chłopiec uderzył głową w marmurowy stół). W 1795 wysłano go na dwór hiszpański, aby dokończył tam naukę i ożenił się z jedną z córek króla. Kiedy Ludwik był w Hiszpanii, w 1796 Napoleon Bonaparte podbił większość Włoch i księstwo Parmy zostało przyłączone do Francji. Napoleon, któremu zależało na pozyskaniu Hiszpanii jako sojusznika przeciwko Anglii, 21 marca 1801, zrekompensował rodzinie Burbonów utratę ziem, dając jej we władanie Etrurię (stworzoną z części Wielkiego Księstwa Toskanii). Ludwik podróżował incognito po Francji nosząc imię hrabiego Livorno i to w Paryżu został proklamowany królem. 12 kwietnia 1801 został przyjęty w swojej nowej stolicy – Florencji.