Bóg objawia mu uciski w dniach ostatecznych, zmartwychwstanie, ostateczne przeznaczenie sprawiedliwych („zostaną oni odpowiednio przemienieni, ci ostatni w blask aniołów”) oraz los bezbożnych („ci pierwsi będą jeszcze bardziej marnieć w zdumieniu nad wizjami i w oglądaniu postaci”). W ten sposób Baruch rozumie, by nie smucić się z powodu tych, którzy umierają, lecz odczuwać radość z obecnego cierpienia.
Rozdziały 53–74: Następuje druga wizja prorocza, której znaczenie wyjaśnia anioł Ramiel. Obłok wznoszący się z morza spuszcza deszcz dwunastokrotnie, na przemian wodami ciemnymi i jasnymi. Wskazuje to na bieg wydarzeń od Adama do Mesjasza. Sześć ciemnych wód to panowanie bezbożnych – Adama, starożytnego Egiptu, Kanaanu, Jeroboama, Manassesa i Chaldejczyków. Sześć jasnych wód to Abraham, Mojżesz, Dawid, Ezechiasz, Jozjasz i czas Drugiej Świątyni („niemniej jednak, nie w pełni tak jak na początku”). Po tych dwunastu wodach nadchodzi kolejna woda, jeszcze ciemniejsza od pozostałych i przeszyta ogniem, niosąca za sobą zagładę. Jasny błysk kładzie kres straszliwej nawałnicy.