Rozdziały 35–40: Siedząc w ruinach Świątyni i lamentując, Baruch otrzymuje nowe objawienie w formie następującej wizji: we śnie widzi las otoczony skałami i urwiskami, a naprzeciw lasu rosnącą winorośl, pod którą płynie źródło. Źródło płynie spokojnie aż do lasu, gdzie wzbiera w potężny strumień, zalewając las i pozostawiając tylko jeden stojący cedr. Ten cedr również zostaje ostatecznie porwany i zaniesiony do winorośli. Bóg wyjaśnia Baruchowi znaczenie wizji. Las to potężna, czwarta potęga (prawdopodobnie Imperium Rzymskie); źródło to panowanie Mesjasza; a winorośl to sam Mesjasz, który zgładzi ostatniego wrogiego władcę na górze Syjon.
Rozdziały 42–46: Baruchowi zostaje wyjaśniony los konwertytów i odstępców, a on sam otrzymuje polecenie, by ostrzec lud i przygotować się na kolejne objawienie. Przepowiada własną śmierć swojemu synowi oraz pozostałym siedmiu starszym i zapowiada, że Izraelowi nie zabraknie mędrca ani syna Zakonu.
Rozdziały 47–52: Ta centralna część Apokalipsy rozpoczyna się wielką modlitwą Barucha, pełną pokory przed majestatem Boga.