Podczas powstania styczniowego był sekretarzem referatu prasowego w Rządzie Narodowym i współredaktorem „Prawdy”. Skazany został na karę śmierci, następnie ułaskawiony i zesłany na Syberię, z której powrócił w 1869 roku.

Od 1870 był członkiem redakcji „Kuriera Warszawskiego”. W 1872 objął kierownictwo pisma ilustrowanego „Wieniec”, a po jego sprzedaniu przez wydawców, wrócił do poprzednich zajęć, coraz bardziej oddając się krytyce teatralnej i muzycznej. W 1871 objął reżyserię dramatu i komedii w teatrach warszawskich, jednak trudności zmusiły go do opuszczenia tego stanowiska po ośmiu miesiącach. Opierając się na doświadczeniu tam nabytym, ogłosił ważne studium Siły i środki naszej sceny („Gazeta Polska”, 1878 oraz oddzielnej odbitce). W 1887 przeszedł do „Kuriera Codziennego”, który później opuścił dla „Gazety Polskiej”, gdzie prowadził dział teatralny i muzyczny do 1898. Od 1890 redagował „Bibliotekę Warszawską”, w 1898 objął rubrykę teatralną i muzyczną w „Tygodniku Ilustrowanym" i w „Kurierze Warszawskim”. W 1901 został członkiem komisji powołanej w celu przeprowadzenia reformy teatrów warszawskich.