W biało-czerwonych barwach wystąpił trzykrotnie na igrzyskach olimpijskich (jako jedyny piłkarz ręczny w historii Polski). W 1972 zajął z drużyną 10. miejsce (był tam trzecim bramkarzem), w 1976 zdobył brązowy medal, w 1980 zajął z zespołem 7. miejsce (na tych zawodach rozegrał swój ostatni mecz reprezentacyjny)Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 835–837.. Dwukrotnie zagrał na mistrzostwach świata: w 1974 zajął z drużyną 4. miejsce, w 1978 – 6. miejsce. Również dwukrotnie wystąpił na zawodach pucharu świata i obu startach (1974, 1979) zajął z reprezentacją 2. miejsce. Łącznie w I reprezentacji Polski zagrał w latach 1970–1980 w 177 spotkaniach, rzucając trzy bramkiWładysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 1210.. Wchodził także w skład utworzonej z zawodników wojskowych klubów sportowych drużyny Wojska Polskiego (posiadał stopień wojskowy sierżanta), z którą w 1972 i 1976 zdobył kolejno złoty oraz brązowy medal na Mistrzostwach Armii Zaprzyjaźnionych, a w 1973 brązowy medal na Spartakiadzie Armii ZaprzyjaźnionychWładysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 915–916..