Jan Karczewski herbu Jasieńczyk (ur. ok. 1745, zm. ok. 1810) – marszałek ziemi warszawskiej konfederacji barskiej, powstaniec kościuszkowski.

Życiorys W 1764 podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego. Na czele 200 konnych konfederatów barskich przybył 5 lipca 1769 na zjazd w Zakroczymiu, gdzie został wybrany konsyliarzem konfederackim. W odwecie wojska rosyjskie spustoszyły dobra Karczewskich i aresztowały Juliana Karczewskiego. W niewyjaśnionych do dziś okolicznościach rosyjski generał Iwan Drewicz zdobył pozostającą w rękach Karczewskiego warszawską kasę konfederacką. W marcu 1770 na Podkarpaciu podporządkował się Kazimierzowi Pułaskiemu. Wkrótce jego oddział został rozbity przez Rosjan pod Sromowcami. 15 maja stoczył bitwę pod Pilznem i wycofał się w okolice Nowego Targu. 26 maja mianowany przez Generalność konfederacji barskiej marszałkiem konfederackim ziemi warszawskiej i oddany pod dowództwo Kazimierza Pułaskiego. W połowie czerwca na czele 300 kawalerzystów dokonał śmiałego wypadu na znajdujący się w rękach rosyjskich Biłgoraj.