Raził rosyjskie posterunki pod Szczebrzeszynem. Pobił Rosjan w bitwie pod Frampolem. 9 września brał udział w opanowaniu Częstochowy. W październiku brał udział w wypadzie Pułaskiego do Wielkopolski. 19 października wziął udział w próbie szturmu Poznania. Jego oddział przerzucony został na Litwę dla wsparcia działań Józefa Sawy Calińskiego. 17 grudnia zaskoczony pod Wysokiem Mazowieckiem przez oddział pod dowództwem Franciszka Ksawerego Branickiego uległ rozproszeniu, tracąc 500 ludzi.
Od 1771 po wzięciu do niewoli marszałka ziemi czerskiej Stanisława Karczewskiego, pełnił też jego funkcję. 20 marca rozbił Rosjan pod Mszczonowem. W czasie majowej ofensywy Charles’a Dumourieza powierzono mu obronę linii Dunajca, którą to przeszkodę już wkrótce przekroczyły oddziały Aleksandra Suworowa. 25 maja wziął udział w przegranej bitwie pod Lanckoroną. Uczestniczył w wyprawie Pułaskiego na Zamość, staczając po drodze serię potyczek z wojskami rosyjskimi. W bitwie pod Majdanem Kolbuszowskim rozbił odwód piechoty rosyjskiej. Ścigany przez Suworowa wycofał się w kierunku Lanckorony. W 1772 brał udział w obronie Jasnej Góry.
W 1781 pogodził się z królem. W 1791 odznaczony Orderem Świętego Stanisława. Wybrany deputatem na Trybunał Główny Koronny.