Spośród członków Lu Brezon utworzył – na podstawie umowy z komórką SD w Rennes, na czele której stał SS-Obersturmbannführer Hartmut Pulmer – grupę zbrojną pod nazwą Bezen Perrot, która liczyła ok. 80 osób. Podjęła ona walkę z francuską partyzantką. Wkrótce Niemcy włączyli formację w skład jednostek policyjnych SS, co doprowadziło do wyrzucenie C. Lainé’a i jego zwolenników z PNB. Kierownictwo partii chciało zachować równowagę między stosunkiem do Niemców i do ruchu oporu. W odpowiedzi C. Lainé w maju 1944 r. formalnie założył nową bardziej radykalną Bretońską Partię Narodową, co nie miało jednak żadnego znaczenia, gdyż nie podjęła praktycznie żadnej działalności.
Po lądowaniu aliantów w Normandii 6 czerwca 1944 r. i zbliżaniu się ich wojsk do Bretanii, większość przywódców PNB uciekła do Niemiec. Tam w lutym 1945 r. O. Mordrel nawiązał kontakt z Jakiem Doriotem, liderem faszystowskiej Francuskiej Partii Ludowej, występując jako przedstawiciel Bretończyków. W ich wyniku J. Doriot zgodził się na niezależność Bretanii w ramach przyszłej federacyjnej Francji. Nie miało to oczywiście żadnego znaczenia, będąc przykładem oderwania przywódców PNB od rzeczywistości. Tymczasem po wyzwoleniu Bretanii przez wojska alianckie w sierpniu 1944 r., władze francuskie przystąpiły do osądzenia wszystkich podejrzanych o współpracę z okupantem.