Część I Nazywany przez Ginsberga „lamentem dla Owieczki w Ameryce z przypadkami niezwykłych młodych jagniąt”, część I jest prawdopodobnie najbardziej znana i ukazuje sceny, postacie i sytuacje płynące z osobistego doświadczenia Ginsberga, jak również ze społeczności poetów, artystów, radykałów politycznych, muzyków jazzowych, uzależnionych od narkotyków i pacjentów psychiatrycznych, których spotkał pod koniec lat 40. i na początku lat pięćdziesiątych XX wieku. Ginsberg odnosi się do tych ludzi, którzy byli niedowartościowanymi wyrzutkami, w tym, co poeta uważał za okrutnie konformistyczną i materialistyczną erę, jako „najlepszych umysłów mojego pokolenia”. Opisuje swoje doświadczenia w graficznych szczegółach, otwarcie dyskutuje w wielu miejscach o używaniu narkotyków i aktywności homoseksualnej.
Większość wersów w tej sekcji zawiera anaforę – „którzy”. W „Notatkach napisanych przy końcowym nagrywaniu Skowytu”, Ginsberg pisze: „zdałem się na słowo ‘którzy’, aby utrzymać rytm, podstawę do utrzymania metrum”Ginsberg, Allen. „Notes Written on Finally Recording 'Howl.'” Deliberate Prose: Selected Essays 1952-1995. Ed. Bill Morgan. New York: Harper Collins, 2000..