Część III Część III, w odniesieniu do części I, II i IV jest „litanią afirmacji Baranka w jego chwale” – twierdzi Ginsberg. Jest skierowana bezpośrednio do Carla Salomona, którego Ginsberg spotkał podczas krótkiego pobytu w szpitalu psychiatrycznym w 1949 roku (szpital w poemacie nazywany „Rockland”, w rzeczywistości Columbia Presbyterian Psychological Institute. W tej sekcji refren, „Jestem z tobą w Rockland” stanowi coś reprezentuje coś w rodzaju punktu zwrotnego w stosunku do ponurego tonu sekcji „Moloch”. O strukturze Ginsberg mówi, że część III jest „piramidalny, ze stopniowaną dłuższą odpowiedzią na stałą podstawę”.
Przypis Sekcją zamykającą wiersz jest „Przypis”, charakteryzujący się powtórzeniem „Święty!” mantrą, ekstatycznym twierdzeniem, że wszystko jest święte. Ginsberg mówi: „Przypomniałem sobie archetypiczny rytm ‘Święty Święty Święty’ płacząc w autobusie przy ulicy Kearny i napisałem większość w notatniku... Ustawiłem to jako „Przypis do Skowytu”, ponieważ był dodatkową wariacją części II.